Uwielbiam wystawy,
jak ja uwielbiam wystawy, oj!

Nie chodzi o samą ideę wystawy - pokazanie prac Pani lub Pana. Nie chodzi o poczęstunek, wino, krakersy, sok winogronowy. Nie chodzi o numerek z szatni, który mogę pomacać przez te kilkadziesiąt minut oglądania zdjęć.

Bardziej magiczne są dla mnie te wyszukane, sophisticated rozmowy z ludźmi bardziej i mniej znajomymi,
z których widokiem człowiek obyty jest na codzień,
bądź też obywa się podczas przebywania w danym środowisku.

Uwielbiam spieszenie się na autobus, by zdążyć - co dziś wyjątkowo się akurat udało,
chodzenie ciemnymi i zaniedbanymi bądź co bądź uliczkami miasta, oddech ulgi gdy jest się już przy bibliotece (gdzie jest wystawowa galeria). Powroty do domu.

Nie da się zrezygnować, nie iść.